Zelfportret Jo Koster (1939) Wikimedia Commons
Ze schildert zich frontaal zo in het zicht
dat je de imperfectie haast kunt raken,
een vrij directe vorm van kennis maken
waarbij je wel tot kijken lijkt verplicht
Brengt ze haar halve blindheid aan het licht
om mij als kijker af te laten haken
of wil ze de relatie juist bewaken
omdat ze zich zo dringend tot me richt?
Men zegt dat er geen perspectief bestaat
als je met één oog door het leven gaat
en twijfelt of er diepte wordt gevonden
Dat is misschien de reden waarom ik
het beeld van dit geschonden ogenblik
na al de tijd nog steeds niet kan doorgronden