Een ingehuurde bekkensnijder hield toezicht op het zedelijk gehalte van het gerijmel.


Het is Gedichtenweek.
In heel het land worden boekhandels, bibliotheken en buurthuizen overstroomd door tientallen liefhebbers van deze abberante kunstvorm.
Zelfs Tilburg, toch een beetje het Amstelveen van Gelderland, ontkwam gisteren niet aan een evenement: LichteGedichtenDag.

Omdat het hier geen échte poëzie betrof trok deze voorstelling allerlei randfiguren aan en zagen 580 bezoekers 13 fossielen en wannabe's op het podium.
Het was verschrikkelijk.
Dinosaurussen als Peter Niewint, Ivo de Wijs en Jan Boerstoel waren opgegraven om mummelend voor te dragen uit eigen perkamentrollen.

Erik van Muiswinkel liet zien dat zelfs slechte poëzie cabaret overtreft. Frank Fabian  'LichteGedachtenNicht' van Keeren en Peter 'Knipmeijer deden een homo-erotische show die ze zelf duidelijk niet leuk vonden.
Theo Danes liet merken dat talent niet per se erfelijk is. En Kees Torn zag eruit als een babyBorn na midgetporn.
Roel C. Verburg en Dorine Wiersma hadden een gitaar.
Jan Beuving was niet algebraïsch, dat wil zeggen dat de functie niet voldoet aan een veeltermvergelijking waarvan de coëfficiënten zelf veeltermen zijn.
Moet ik nog duidelijker zijn?
Frank van Pamelen en Jan J. Pieterse probeerden de boel nog een beetje aan elkaar te lullen, maar hun gebruikelijke intake kon de boel niet redden.
Voor elke liefhebber van de ware poëzie was het een opluchting te zien dat het light verse duidelijk een rochelend uitstervend ambacht is.

Het enige esthetische element waren de foto's van Ingeborg Haalboom die het visuele bewijs leveren.
Op youtube is dit treurige filmpje te zien voor wie het nog niet gelooft.


     

     

Gelukkig wist de organisatie onder valse voorwendselen dit meisje, dat toevallig langsliep met haar gitaar, binnen te lokken, zodat de middag nog een klein lichtpuntje had. Die plaatsen we wat groter, om wat bij te komen van de schrik.

 


 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

De held van Labbertong III

Hoewel hij ruim voldeed aan de prestatienorm
Was het de trainer die, al na een week of tien,
Ten slotte koos voor een behoudender stramien
Zie daar, de opmaat voor een turbulente storm

Want “Rem” beschouwde zich nu juist als een artiest
En niet een simpel te bespelen marionet
‘Zo’n rol als goaltjesdief beperkt me tot en met,
’t Is tijd om te verkassen’, klonk het koel maar triest

Daarbij kwam nog hetgeen hij daar in Alphen miste
De weidsheid van het boerenland, de geur van mest
En ja, natuurlijk ook zijn Labbertongse maten

‘Dàg “Zerk en Tranen” met je autovrije straten
Dàg Ridderhof en nog een welgemeend protest
Tegen de onvermijdelijke ramptoeristen’