Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Ik wacht tot mijn vriendin weer bij mij op de stoep zal staan
Het was nog middag toen wij zwijgend in de kamer stonden
Ik lig in bed, ik lees een strip, mijn leeslamp die staat aan
Ik tel al sinds het twaalf uur is geworden de seconden
Ze vroeg me, is er iets, ik zei, wat zou er moeten zijn dan?
en hoopte dat zij zeggen zou wat ik niet had gezegd
Ze lachte en ik lachte terug, daar had het alle schijn van,
Ze wierp me nog een handkus toe, ik dacht: ze meent het echt

Ze duwt me van zich af wanneer de wereld aan haar trekt
en houdt me vast zodra diezelfde wereld haar laat vallen
Ik doe precies hetzelfde, alles aan ons huisje lekt
Een lijden lijd je nooit alleen, je deelt het met z'n allen

Ze heeft me net gebeld, ze neemt vannacht de laatste trein
Ik antwoord alsof ik gezond heb tussen zonnebloemen
Mijn god, wat ga ik ver om niet alleen te hoeven zijn,
Of is dat wat de mensen, als het goed gaat, liefde noemen?
Nee, liefde is een dier, onzichtbaar groeiend langs een meetlat,
En pas als het volgroeid is toont het zich als leeuw of schaap
We moeten praten, zou ik moeten zeggen, maar ik weet dat
als zij in bed kruipt en me kust, ik doe alsof ik slaap

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Gezondheid (Fatras)



Naar mijn gezondheid hoeft u niet te vragen
Er is geen mens die mij ooit klagen hoort
Naar mijn gezondheid hoeft u niet te vragen
Als wormen zich reeds aan mijn lichaam wagen
Of iets zich in mijn kale schedel boort
Of anders aan mijn pezen zit te knagen
De helse reuma legt zijn valse lagen
Als is het van een nieuw ontwikkeld soort
Waarmee het dan ook ijzingwekkend scoort
En scheuten door mijn dunne lichaam jagen
Mijn darmen zijn al jarenlang ontspoord
Maar ik kan pijnen eindeloos verdragen
Er is geen mens die mij ooit klagen hoort