Sonnetten bij de tijd2
 
Er hangen nog wat uitgezakte slingers,
wat licht verkleurde ballen bij elkaar
en langzaam glipt het grijs geworden jaar
welhaast onopgemerkt door onze vingers.
 
Een sproetje op de neus van het heelal,
meer zijn we niet. Een bosje elektroden.
En wie proberen om de tijd te doden,
ontdekken dat de tijd hen doden zal.
 
Een jaar voorbij, ons draadje op z'n dunst,
de dans naar morgen, bidden, zwijgen, praten
en danken voor de gratie en de gunst
 
van wat ons wacht, het liefhebben, het haten.
De eeuwenoude leerschool van de kunst
om wat je wilt omarmen, los te laten.
 
Uit Rikkert Zuiderveld: Sonnetten bij de tijd (Ark Media, 2022)
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Spijt



Eergisteren was het de dag van Spijt
Het speet Henk Kamp alsnog van al die scheuren
De hockeygluurder zei het te betreuren
De afperser is zijn geheugen kwijt

Het zijn drie meelijwekkende gevallen
Het spijt me, ik geloof ze geen van allen.