Ik hoef geen erbarmen,
dat voelt te gewichtig.
Toch word ik waanzinnig:
ik ben zo bevangen
door vurige vonken
die stilaan mijn wezen
en zinnen verteren.
Jij lijkt wel geboren
om stil te bekoren.
Ik voel een begeren,
een alsmaar gerezen
door Amor geschonken
reusachtig verlangen
jou teder en innig,
heel zacht en voorzichtig,
te mogen omarmen.
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

My funny Valentine





Mijn zoontje is verliefd, koopt chocolade
Voor haar van zeven huizen verderop
Hij schrijft een brief, tekent er hartjes op
... En nipt zacht blozend van zijn limonade

Hij is een Casanova in de dop
Al kan ik zijn gedachten moeilijk raden:
Hij speelt met Lego, leest in jongensbladen
En lijkt te jong voor kolder in zijn kop

Als hij vertrekt om haar de brief te geven
Dan slaat mij plots de doodsangst om het hart
Wat als zij géén verkering met hem wil?

Hoe troost ik straks een jongetje dat pril
Een meisjeslach met liefde heeft verward?
En wat leert dat een kind over het leven?