Het vrije vers

 

Nieuwjaar stond in het teken van de plannen,
dan zijn wij als familie stoer en sterk.
We zouden ons vervrouwen en vermannen,
het ging er na twee weken al om spannen:
een goed begin, maar altijd weer half werk.

Strijdlustig was de start in januari,
toen ieder zijn intenties had verklaard.
Er werd gepocht met branie en bombarie:
safari in Ferrari met Campari,
hieronder volgt de tussenstand in maart.

We gaan niet aan een Costa zonnebaden,
niet Vonkje spelen in een tropisch bos,
zien af van Himalayaheldendaden.
Ver Borneo werd Born, Madeira Made,
Ossetië veranderde in Oss.

Er wordt steeds minder tijd besteed aan sporten,
geslonken zijn ambities en het geld.
Freek blijkt zijn marathons flink in te korten,
Henks hordelopen gaat gepaard met horten,
Kims streefgewicht is drastisch bijgesteld.

René had hinkstapspringen als ambitie,
gedreven door zijn kangoeroe-instinct.
Hij was in een belabberde conditie,
verstapte zich al snel een ietsepietsie,
zodat hij nu al weken enkel hinkt.

Corné begon zijn broosheid te beseffen,
aan sporten deed hij zogezegd geen bal.
Toch hoopte hij zijn broers te overtreffen,
hij wilde in de sportschool halters heffen,
maar kwam aldaar niet verder dan de hal.

Hans en Marie zijn dol op retoriek.
Of zij nu nuchter zijn of in de olie,
het leidt hen tot fysieke polemiek.
Hun doel was de lokale politiek,
ze strandden in de plaatselijke poli.

Marina wou haar kerel imponeren,
‒ ze kreeg met kerst een heuse Moulinex ‒
ging appeltaart en sushi uitproberen,
ze wilde in de keuken excelleren,
het bleef bij het begin: alleen een ex.

Henk voelt zich door de overheid verraden.
Geen huis voor hem? Dat is toch te bizar?
Hij formuleerde grootse heldendaden,
hij wilde strijden op de barricaden,
maar strandde door zijn drankzucht in een bar.

Zo werd het niet wat ieder had gehoopt,
ons zijn de eerste loodjes al te zwaar.
Ik weet niet hoe zoiets bij u verloopt,
wij zijn intussen allemaal gesloopt,
maar kijken alweer uit naar volgend jaar.