Een jong konijn sprak laatst te Kaus: 'Ik ga lijp hard op dance en house Suzan & Freek en Roxy Dekker En ook op Boef ga ik dom lekker Dus ja, ik krijg zo'n flip van pop Dat ík vanzelf er Hip
De redactie feliciteert John de Rooy met zijn overwinning in de 81e afbakverzenwedstrijd
ik zit op de tribune in Milaan want curling is de passie in mijn leven we zingen, springen, schreeuwen en we waven wat had ik graag daar op het ijs gestaan
ik glipte langs een steward, had ruim baan en vroeg een Tsjech zijn bezem af te geven ik veegde drie seconden, ging haast zweven er kwam een meute ordediensten aan
ik stoeide, gaf me over en ik lachte kon tegen deze bullen niets beginnen een Milanese cel die mij toen wachtte
ik mocht me in dat hok een nacht bezinnen bleef trots op die Olympische gedachte van 'meedoen is belangrijker dan winnen'
Hij sprak laatst een dame in Poortvliet Hij vond haar geweldig een moordgriet Ze had zich vergist De sneltrein gemist Vandaar dat hij dacht ach ze spoort niet
De evolutie heeft ons veel gebracht, gemakken om de mensheid mee te dienen: relaxfauteuils, condooms, de Wegenwacht en voedingssupplementenvitaminen.
Het is te danken aan ons voorgeslacht, hun noeste arbeid en hun discipline, dat anno nu comfort ons tegenlacht: geen ganzenveergedoe maar schrijfmachine.
De mens van nu is liever lui dan moe. Als vroegpensioener leef ik als bejaarde: met Thuisbezorgddiner en Malibu relaxend in de schoot van Moeder Aarde.
Mijn leven? Facebook, Netflix, Spotify en af en toe wat dichten met AI.
Eerst moest ik mij gedeeltelijk ontkleden om voor profeet model te kunnen staan want die vond broeken kennelijk profaan of wilde er zijn geld niet aan besteden
Daarna moest ik een podium betreden om kunstenaars hun gang te laten gaan in ’t kader van mijn veel bekeken baan, wat zij dan ook vol overgave deden
Ik heb geen last van eeuwigheidsverlangen maar stond daar wel aan het idee te wennen dat ik lang na mijn dood nog zichtbaar blijf
Als ik in een museum kom te hangen kan nageslacht mij mogelijk herkennen als heilige met weinig om het lijf
Ik heb het als verstokte roker zwaar Bij popconcerten moet ik uit de zaal gaan En mag bij treinstations verplicht voor paal staan De mens die rookt is constant de sigaar
Op borrels ben ik saai en asociaal Wanneer ik na een doorsnee flutgesprekje Een paar minuten weg ben voor een trekje Het laat me koud, ik blijf mijn peuk loyaal
Dit weekend bij een gala stond ik paf Een forse surveillant sprak: ‘Ho eens even Ik vraag u om uw maatpak af te geven U weet toch van het kledingvoorschrift af?’
Totaal verbijsterd riep ik: ‘Are you joking?’ Hij wees me naar een bord dat zei: ‘No Smoking’
Zo'n mooie meid had ik nog nooit gezien. Ik stond haar diep getroffen aan te staren: perfect gemodelleerd, goudblonde haren, zo rank, zo rijp, en hooguit negentien.
Helaas ben ik wat schuchter, en mitsdien geen meester in gewiekste commentaren. Zij had geen last van dergelijke bezwaren en vroeg: 'Heb ik wat van je aan misschien?'
Maar toen ik dàt - handmatig - uit ging zoeken, ervoer zij deze hulp als minder kuis. Na enkele hier niet opgenomen vloeken sprak zij: 'Jij smeerlap, hou je tengels thuis,' en dreef, conform de zelfbeschermingsboeken, een elegante naaldhak in mijn kruis.
Ja, deze moet het wezen Hier hebben we iets aan Na uren zenuwpezen Ja, deze moet het wezen Omdat we hier op deze Niet in ons blootje staan Ja, deze moet het wezen Hier hebben we iets aan
Mentaal ben ik actiever dan fysiek. Soms maak ik ’s morgens vroeg sportieve plannen, en lukt het bijna om me te vermannen tot tennis, basketbal of atletiek.
Maar als mijn neus gestreeld wordt door gebaklucht kies ik spontaan voor koffie met gemakzucht.
De morgenstond Genietend liep hij op het wad De morgenstond Totdat hij daar een lichaam vond 'Zij heeft het leven liefgehad' Was wat er in het ochtendblad De Morgen stond
Een schurftmijt in Mariapeel speelt wonderbaarlijk goed toneel. Van Venus tot Lucretia, van Jeanne d’Arc tot Julia, van Circe tot Emmanuelle - je krijgt de kriebels van haar spel. Zij beeldt hen overtuigend uit en kruipt gewoon in elke huid.
In glazen bakken tegen de garage Verzorgt mijn vrouw van eitje tot insect De cyclus van de koninginnenpage
De pop voert een gevecht dat meelij wekt Als hij volgroeid uit zijn cocon komt breken, Wat zich als stille martelgang voltrekt
Maar als de laatste kreukels zijn gestreken Verwarmt de zon het opgepompte lijf Waaraan de vlindervleugels fleurig spreken
Ik ben geen pop die vurig strijdt, maar blijf In onvervulde dichtersdromen hangen, Besluiteloos in mijn cocon gevangen Waar ik met zelfgebonden handen schrijf
Geïnspireerd op het thema van de poëzieweek: metamorfose.
De poëzieweek duurt van 29 januari t.e.m. 4 februari.
Soms staan hier thuis de bloemen op de ruiten, soms druipt de transpiratie langs mijn hoofd. Als ik niet uitkijk, word ik gaar gestoofd! Ik open vlug een raam voor kou van buiten.
Dat heeft voor ons toch niet goed uitgepakt, zo’n variabel energiecontract…
Lees dit! riep ‘t schaap Veronica; ze wees met rode koontjes: Het Vrouwenzendingsthuisfront houdt haar jaarlijkse bazaar dit jaar precies op dierendag en doet dat niet gewoontjes, maar maakt met een verkleedpartij een vriendelijk gebaar ...
De dames Groen beaamden het. Wij zijn al jaren leden. … een vriendelijk gebaar naar dieren, schrijft het bulleten. Je mag alleen als dier verkleed het feestterrein betreden. Dus kies maar wat je wezen wilt: hyena, hond of hen?
Wij gaan als duifjes, want roekoe is nog wel uit te spreken. En jij, Veronica, ga jij er als een schaap naartoe? Oh nee, niet als mezelf; ik wil met die gewoonte breken. Ik hou van springen, weet u nog, dus ga als kangoeroe.
En dominee, u gaat ook mee? Met welke kamoeflazje? Dat houd ik even voor mezelf, je merkt het gauw genoeg. Da’s goed, zei toen het schaap, dan ga ik nu naar de garazje: Als woedbie kangoeroe heb ik wat trening voor de boeg.
De beide duifjes keken met verbazing naar de dieren. Roekoe roekoe! Wat is het druk, zeiden de dames Groen. Kijk daar! Daar is een leeuw een feestje met een lam aan ‘t vieren, en staat een wolf zich aan de barbekjoe te goed te doen.
Roekoe, kon onze dominee dit nu ook maar beleven! Pardon, meneer de wolf, heeft u hem soms voorbij zien gaan? En ook Veronica is zoek, waar is zij toch gebleven? Misschien heeft al dat springen haar de das wel omgedaan.
Roekoe roekoe, waar is ons schaap? Wij stikken van verdriet! De wolf zei smikkelend: Al slaajme dood, ik weet het niet.